To nie mogło się udać. I to wcale nie dlatego, że całe przedsięwzięcie zostało źle przygotowane od strony politycznej, a jego jedynym celem było zwrócenie uwagi na Rozwój Plus. Marek Jurek, to polityk z innej galaktyki, a jego szczere i do bólu uczciwe postawy oraz wypowiedzi z przeszłości, nie miały szans na aprobatę w czasach, gdy poglądy się nie liczą, a w cenie jest wszechobecny PR-yzm.
Dla tych, którzy go znają i zetknęli się z nim w swojej działalności publicznej w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym, Przymierzu Prawicy lub Prawie i Sprawiedliwości, jest wyrzutem sumienia. Jego dawni koledzy są już całkiem inni. Dość przypomnieć, że należeli do nich i Kazimierz Marcinkiewicz, i Stefan Niesiołowski i Michał Kamiński, których trudno posądzać o stałość w poglądach, a nawet o konserwatyzm. To koledzy z ZChN, ale również wśród tych z PiS, niewielu jest takich, którzy w zamian za wierność zasadom oraz poglądom, zrezygnowaliby z jednej z najważniejszych funkcji w państwie.
„Marek Jurek był w swoich poglądach zawsze niezależny i nawet na tle kolegów z ZChN wypadał na ortodoksyjnego. Rzecz w tym, że mimo upływu lat, on wciąż jest wartością dla polskiej prawicy, czego nie można powiedzieć o politykach „nowej generacji”.
Niedoszły premier od lat był jednym z najbardziej zdeklarowanych obrońców życia nienarodzonego w polskiej polityce. Był zwolennikiem konstytucyjnej ochrony życia od poczęcia, a nawet opowiadał się za zaostrzeniem przepisów w tej kwestii. W 2007 r. Sejm odrzucił propozycje zmian w konstytucji dotyczące ochrony życia prenatalnego, a za rozwiązaniami popieranymi przez Jurka nie opowiedzieli się wszyscy posłowie PiS. Ówczesny marszałek Sejmu uznał to za porażkę i zrezygnował z funkcji, a następnie opuścił PiS. W następnych latach był jeszcze europosłem, ale nie udało mu się już wrócić do pierwszej politycznej ligi.
Marek Jurek był w swoich poglądach zawsze niezależny i nawet na tle kolegów z ZChN wypadał na ortodoksyjnego. Rzecz w tym, że mimo upływu lat, on wciąż jest wartością dla polskiej prawicy, czego nie można powiedzieć o politykach „nowej generacji”. Aż dziwne, że mimo dwóch dekad od rozstania się z Jarosławem Kaczyńskim, były marszałek Sejmu nie jest ponownie wśród jego bliskich współpracowników. Inna sprawa, że już w latach 90-ych nie było im po drodze. Kaczyński tworzył Porozumienie Centrum, które konkurowało z ZChN-em, a w momencie tworzenia Akcji Wyborczej Solidarność i w rządzie Jerzego Buzka, to środowisko Marka Jurka było silniejsze. PC weszło właśnie w fazę schyłkową i gdyby nie powołanie do rządu Lecha Kaczyńskiego, losy Jarosława Kaczyńskiego mogłyby się potoczyć całkiem inaczej.
„Jednego nie można Jurkowi odmówić – propaństwowego podejścia do życia publicznego, stałości w poglądach oraz osobistej uczciwości. To również są cechy, który dla wielu polskich polityków – także na prawicy – to czysta „egzotyka”.
Dlaczego Mateusz Morawiecki sięgnął po polityka z Poznania? Wybór był niespodzianką nawet dla jego najbliższych współpracowników i chociaż mógł być przekonywujący dla polityków PiS, a nawet części Polskiego Stronnictwa Ludowego, to nie miał szans na sympatię ze strony Partii Razem i sporej części środowiska Szymona Hołowni. W tym sensie, misja od samego początku skazana była na porażkę. Jednego nie można Jurkowi odmówić – propaństwowego podejścia do życia publicznego, stałości w poglądach oraz osobistej uczciwości. To również są cechy, który dla wielu polskich polityków – także na prawicy – to czysta „egzotyka”.

