W kuluarach mówi się o politycznej bombie: Donald Tusk miałby zostać odsunięty z funkcji premiera, a jego miejsce zająłby Radosław Sikorski. Coraz głośniej słychać, że o taką roszadę mają zabiegać politycy Polski 2050 i PSL, którzy są już zmęczeni stylem lidera Platformy Obywatelskiej, a z drugiej strony – walczą o polityczną przyszłość.
Szef MSZ Radosław Sikorski, choć dla wielu kontrowersyjny, miałby przejąć tekę premiera. Tego scenariusza nie dementują nawet ci, którzy dotąd zapewniali o „żelaznej jedności” koalicji. Przeciwnie, pojawia się coraz więcej głosów, że Donald Tusk w obecnej formule jest nie do utrzymania. Obciążają go nie tylko wpadki z kampanii prezydenckiej Rafała Trzaskowskiego, ale również rekordowo niskie notowania rządu.
Wśród polityków Polski 2050 i PSL panuje przekonanie, że Tusk jest już w stanie odbić się od sondażowego dna, ponieważ jest zbyt silnie utożsamiany z brakiem realizacji wyborczych obietnic, niekorzystną dla Polski polityką europejską i radykalnym stylem uprawiania polityki. Szczególnie obciążają go „relacje” z prezydentem elektem Karolem Nawrockim oraz prezydentem USA Donaldem Trumpem. Obu brutalnie atakował, nie przebierając w słowach i środkach.
Inaczej jest z Sikorskim, który jawi się jako „twarz eksportowa”: człowiek bardziej dyplomatyczny, mniej skonfliktowany, a przy tym silny wewnętrznie. Poza tym, udało mu się nawiązać kontakt z prezydentem elektem. Ma również dobre relacje z niektórymi politykami z amerykańskiej Partii Republikańskiej.
Koalicja w rozsypce. Hołownia negocjuje w nocy
Sytuacji nie poprawiają wewnętrzne napięcia w obozie rządzącym. Szymon Hołownia, marszałek Sejmu i lider Polski 2050, unika jasnych deklaracji. W mediach huczy od doniesień o jego czwartkowym spotkaniu z Adamem Bielanem. Fotoreporterzy uchwycili też w tamtym miejscu wicemarszałka Senatu Michała Kamińskiego. Przypadek? Polityka nie zna przypadków.
Hołownia odpiera zarzuty. Tłumaczy, że „jest jednym z niewielu polityków w Polsce, który regularnie spotyka się z przedstawicielami obu śmiertelnie skłóconych obozów”. Problem w tym, że takie deklaracje nie łagodzą niepokoju, a tylko go pogłębiają.
Ekscytacja związana z moim wczorajszym spotkaniem nie jest ani uzasadniona, ani wskazana
– napisał na platformie X Hołownia, odnosząc się do informacji o jego nocnym spotkaniu.
Z kolei według sygnałów z otoczenia koalicji, Hołownia nie kwapi się do spełnienia warunków umowy koalicyjnej, w której zobowiązał się oddać stanowisko marszałka Włodzimierzowi Czarzastemu. I mnoży wątpliwości. Być może dlatego, że wie, iż kolejne rozdanie może pozbawić go wpływów. W tej sytuacji, jego rozmowy o nowym rozdaniu bez Tuska, nie są pozbawione sensu.
Rekonstrukcja czy PR-owa kosmetyka?
Donald Tusk próbuje odzyskać inicjatywę, zapowiadając „rekonstrukcję rządu”. Mniej ministrów, mniej wiceministrów, łączenie resortów – to wszystko brzmi jak plan, ale wygląda jak przepis chaos. Zmiany, dymisje i redystrybucja wpływów w rządzie, to murowane napięcia wśród koalicjantów. Z jednej strony – ryzykowne, z drugiej strony – to może być właśnie plan Donalda Tuska na utrzymanie się w fotelu premiera. Póki co, wszystko przypomina bardziej zarządzanie kryzysem wizerunkowym, niż strategiczne myślenie o państwie.
Wrażenie jest takie, że cała operacja ma na celu wyłącznie „zmianę filozofii działania”, co można czytać jako próbę opakowania politycznego impasu w nowe hasła. Problem w tym, że koalicjantom to nie wystarczy, aby przeżyć do kolejnych wyborów, a co dopiero uzyskać w nich znośny wynik.
Tusk, czyli polityczny balast
Tymczasem dane CBOS są miażdżące. 47 proc. badanych negatywnie ocenia działania rządu Donalda Tuska. To najgorszy wynik od powrotu PO do władzy. Tylko 32 proc. ankietowanych jest zadowolonych z kierunku, w jakim idzie państwo.
Na zapleczu mówi się wprost: Tusk zamiast przyciągać, zaczyna odstraszać. Jego nazwisko bardziej dzieli niż jednoczy. Władza, która miała być „nowym otwarciem”, coraz bardziej przypomina klub wzajemnej asekuracji. Nie dziwi więc, że koalicjanci z PSL i Polska 2050 zaczynają rozpychać się łokciami, a nawet stawiać warunki. Pytanie tylko, czy to nie rozochoci Tuska do tego, aby zadać Hołowni i Kosiniak-Kamyszowi kilku bolesnych ciosów, po których nikt już nie będzie chciał z nimi rozmawiać. Nie ma wątpliwości, że Tusk ma do tego zasoby i możliwości. I determinację!
Robert Bagiński